فوتبال بانوان

آرزو صدقیانی گفت: برای اینکه در دنیا حرفی برای گفتن داشته باشیم امکانات بیشتری می خواهیم.

آرزو صدقیانی بازیکن تیم ملی فوتسال بانوان و مادرش فریبا واعظ زاده در برنامه سلام صبح بخیر حضور یافتند و پاسخگوی سوالات شدند که در ادامه این گفت‌وگوی جالب را می‌خوانید.

مادرتان چقدر در ستاره شدن شما نقش داشت؟
واقعیت این است که مادر و پدرم هر جفتشان نقش اساسی داشتند به خصوص مادرم که در همه زمینه ها مرا یاری کردند و در پیشرفت من نقش اصلی را داشتند.


شما برای تماشای بازی های دخترتان می روید؟
مادر: بله من همه بازی ها را رفتم. حتی خانوادگی رفتیم و بازی که در آبادان برای فینال داشتند تماشا کردیم و قهرمان هم شدند.


می گویند مادرها وقتی بازی بچه هایشان را تماشا می کنند خیلی استرس دارند. شما چطور؟
تا حالا خیلی شده دخترم مصدوم شود زانویش مچ پای اش آسیب دیده است و اوایل خیلی برایم سخت بود اما آرزو دنبال آرزوهایش است و پدر و مادرها باید اجازه بدهند بچه هایشان دنبال آرزوهایشان بروند.


بعضی ها می گویند فوتبال و فوتسال ورزش مردانه است، شما از ابتدا مخالفتی با حضور دخترتان در این رشته نداشتید؟
آرزو چهار ساله بود که با پدر و برادرانش به زمین فوتبال رفت و همین را ادامه داد تا 13 سالگی که به صورت حرفه ای وارد تیم های مختلف شد.


پس خانوادگی فوتبالی هستید.
بله مخصوصا پدرشان.


خانواده استقلالی هستند یا پرسپولیسی؟
آرزو: استقلال را دوست داریم و به طرفداران آن احترام می گذاریم ولی قلبا پرسپولیسی هستیم!
مادر: من تراکتور.


به نظرتان نتیجه شهرآورد باید چه می شد؟
آرزو: به نظر من مساوی نتیجه عادلانه ای بود.


طرفدار کدام بازیکن هستید؟
آقای علیپور. ولی اسطوره‌ام آقای علی کریمی است.


معمولا خانم های فوتبالیست به ایشان علاقه دارند و گمانم یک بار برای تیمتان لباس تامین کرد.
آرزو: یکی از خانم های تیم ما از او لباس یا چیزی خواست تا به عنوان یادگاری امضا کند و ایشان 14 دست از لباسشان را برای بازیکنان آوردند.


یادم است یک بار مصاحبه کردید گفتید سوسک و مارمولک وارد اردو شده، آقای کفاشیان هم اینجا آمدند و گفتند کار خودمان بوده تا ترسشان بریزد!
آرزو: در آن حد نه. مزاح کردند. ولی واقعی بود اما این شرایط برای 8، 9 سال پیش بوده و حالا شرایط خیلی بهتر شده است.


این شوخی ناراحتتان نکرد؟
خیلی نه ولی بالاخره...


برای اینکه شما تبدیل به یک ورزشکار حرفه ای شوید از کدام ویژگی مادرتان الگو گرفتید؟ خیلی ها می گویند مبارزه را از خانواده مان یاد گرفتیم.
من از مادرم صبر را یاد گرفتم و اعتماد به نفس. همه ورزشکاران دورانی دارند که از اتفاقاتی که می افتد و نتایجی که می خواهند و به آن نمی رسند خسته می شوند اما ویژگی که من از مادرم الگوبرداری کردم صبر بوده است.


چه مواقعی شما حمایت مادرتان را بیشتر پشت سرتان احساس کردید.
روزهای سخت. وقتی پیش می آمد 40 روز در اردو بودم و سنم کمتر بود و این دلتنگی خیلی اذیتم می کرد.


برای شما سخت نبود دخترتان 40 روز اردو برود؟
مادر: او دنبال یک هدف بود و این برایم خیلی مهم بود. او برای رسیدن به هدف خیلی سختی کشید و موفق شد.


شما چقدر تلاش کردید؟
حمایت کردم. همیشه امید دادم.


هیچوقت اینطور نبوده به او بگویید دست بردارد؟ در فوتسال بانوان همیشه مشکل زیاد بوده است.
درست است. او همزمان هم ورزش کرد هم دانشجو بود و من خیلی خوشحال بودم.


مدرک تحصیلی تان چیست؟
آرزو: فوق لیسانس آسیب شناسی ورزشی دارم.


برایتان سخت نبود هم ورزش و هم درس
خیلی سخت بود.

مادر: شب تا صبح درس می خواند. ورزش در کنار درس تاثیر بهتری دارد.
آرزو: به عشق مادر و پدرم درس خواندم و ورزش به عشق خودم بود.


در فوتسال بانوان درآمدها پایین است. یادتان است با اولین حقوقتان چه کردید؟
من اولین حقوقم 900 هزار تومان بود و برای مادرم کادو خریدم.
مادر: کادوهای زیادی برایم می گیرد.


از زمانی که دخترتان فوتسالیست شده کدام لحظه بهترین بوده؟
واقعا همه لحظات برایم به یاد ماندنی بوده است. دو سال پیش قهرمان آسیا شدند و واقعا خوشحال شدم و برایم خیلی ارزشمند بود. نمی توانم حس آن لحظه را توصیف کنم و دیدم که دخترم به چیزی که می خواست رسید.


تیم فوتسال ما می تواند عنوان جهانی هم به دست بیاورد؟
آرزو: امکان پذیر هست چون پتانسیل بچه ها خیلی بالا است اما باید یک سری امکانات و شرایطی مهیا باشد تا تیم فوتسال در جهان حرفی برای گفتن داشته باشد. اکنون امکانات و شرایط بهتر از قبل شده است اما نداشتن اردوهای تدارکاتی یک معضل بزرگ است.

 

شنیده ام وقتی ورزشکاران مقامی به دست می آورند اولین نفر به مادرشان در رختکن زنگ می زنند. شما وقتی قهرمان آسیا شدید همین کار را کردید؟
بله من هم به مادرم زنگ زدم.
مادر: من هم نمی دانستم چه بگویم. باورم نمی شد اما خیلی خوشحال شدم.


به نظرتان دخترتان به اندازه کافی حمایت می شود؟ همچنین مسئولان به قدر کافی از این رشته حمایت می کنند؟
بله حمایت می شوند اما اگر این حمایت ها بیشتر شود همه راضی تر خواهیم بود. به هر حال اکنون از نظر اقتصادی شرایط سختی داریم و این را درک می کنیم.


یادم است سر پاداش های قهرمانی آسیا دلخور بودید و دوره ای هم به علت گلایه ای که داشتید از فهرست تیم ملی خط خوردید، ماجرا چه بود؟
مسئله حل شده. من همین جا بگویم یک درد دل است و نمی خواهم به کسی بی احترامی کنم. ما دو سال است پاداش نگرفته ایم اما این اواخر صحبت شده که نصف این را به ما بدهند نصفش را هم تا قبل از عید تسویه کنند. امیدوارم این اتفاق بیفتد و منتظریم.


مادر: امیدمان به خدا است.


صحبت پایانی
مادر: ممنونیم که مارا به برنامه خوبتان دعوت کردید.
آرزو: جا دارد به تمام مادران تبریک بگویم. ممنونم که ما را به برنامه تان دعوت کردید.

به اشتراک گذاری این مطلب!

محمدی: اول سهمیه المپیک، بعد مدال

فرش ماهور قهرمان لیگ برتر اینلاین هاکی شد

author
نویسنده :

سید مهدی صفدری

خبرنگار و علاقه مند به اینفوگرافی ،گرافیک، فوتبال، تنیس و ورزشهای دیگر

مطالب مرتبط